Ujeżdżacz

ISJ - Wymagania i egzamin wstępny


Instruktorem sportu jest wykwalifikowana osoba przygotowana do prowadzenia zajęć jeździeckich w sporcie masowym i sporcie kwalifikowanym, która spełniła wszystkie kryteria na kursie instruktorskim organizowanym przez Polski Związek Jeździecki lub przez inne instytucje pod jego bezpośrednim nadzorem. W czasie szkolenia szczególną uwagę zwraca się na wyrobienie u  kandydatów umiejętności podstawowego przygotowania konia do użytkowania sportowego.

 

Warunkiem przyjęcia na kurs jest:

- odpowiedni stan zdrowia, zezwalający na jazdę konną, potwierdzony świadectwem lekarskim wydanym przez lekarza o specjalności medycyny sportowej,

 - ukończony 21 rok życia (w momencie wydawania uprawnień),

-  ukończona szkoła średnia – matura,

-  posiadanie ubezpieczenia NW,

-  posiadanie Złotej Odznaki lub I klasy sportowej,

-  zdanie egzaminu praktycznego składającego się z dwóch części:

 

a . pokazanie niektórych elementów ujeżdżeniowych z poniższego zestawu:

-       stęp na kontakcie, wszystkie rodzaje kłusa i  galopu,

-       zatrzymanie i cofanie,

-       prawidłowe wykonanie wszystkich figur na ujeżdżalni

-       wszystkie sposoby wykonania ustępowania od łydki w stępie i w kłusie

-       kontrgalop

-       zwykła zmiana nogi

-       zwrot na zadzie i przygotowanie do półpiruetu w stępie

 

Po zakończeniu przejazdu i ukłonie, dojazd stępem do litery G, zatrzymanie, zejście z konia i wyprowadzenie go w ręku z czworoboku, doprowadzenie konia w pobliże komisji, zademonstrowanie prawidłowego wsiadania – z ziemi lub ze stopnia. Dozwolone jest przytrzymanie konia,  jak również przytrzymanie zewnętrznego strzemienia przez pomocnika

Obowiązuje kiełznanie wędzidłowe.

Oceniany będzie dosiad i oddziaływanie pomocy, a także wykonanie poszczególnych lekcji zgodnie z przepisami ujeżdżeniowymi.

 

Pozytywne zaliczenie części ujeżdżeniowej jest warunkiem koniecznym do przystąpienia do części skokowej.

 

b. pokonanie standardowego toru przeszkód o wysokości 100-110 cm i szerokości 100-130 cm.

(Plan toru przeszkód wg załącznika).

 

Obowiązuje kiełznanie wędzidłowe. Ocenie będzie podlegał dosiad i oddziaływanie jeźdźca w różnych rodzajach siadu, praca ujeżdżeniowa z koniem skokowym, wyczucie tempa i dystansu, a także sposób pokonywanie szeregów i linii przeszkód.

Dwa nieposłuszeństwa konia, upadek jeźdźca lub konia - eliminują z egzaminu.

 

Egzamin przeprowadza przedstawiciel CKE PZJ.

Egzamin wstępny zdają wszyscy kandydaci na własnych koniach. W czasie egzaminu może być wprowadzona przez egzaminatora zamiana koni pomiędzy zdającymi.

Koszty egzaminu wstępnego pokrywają kandydaci.

Minimalna  liczba osób przyjętych  na kurs – 20.

 

Materiał wykładany na kursie składa się z trzech części:

a. część ogólna - O - wg wymagań Ministerstwa Sportu i Turystyki

b.  część hipologiczna – H - hodowla, użytkowanie, żywienie, pielęgnacja, weterynaria, teoria jeździectwa,

c.  część specjalistyczna – S - podstawy teorii poszczególnych dyscyplin: ujeżdżenia, skoków, wkkw i rajdów długodystansowych; zajęcia praktyczne.

 

Łączny materiał jest przekazywany w czasie trzech do sześciu sesji.
Do tego należy doliczyć dwa dwutygodniowe staże u najlepszych polskich szkoleniowców – osoby te wyznaczy CKE.

Zaliczenie  kolejnej sesji kursu  i stażu jest warunkiem uczestniczenia w  jego następnej części.

Udział w kursie jest możliwy tylko z własnym koniem/końmi o poziomie wyszkolenia odpowiadającym klasie N w ujeżdżeniu i klasie P w skokach.

 

Komisyjny egzamin końcowy przed CKE to:

-  część teoretyczna – teoria sportu, teoria jazdy, hodowla, utrzymanie i żywienie koni,  weterynaria

część praktyczna – opieka stajenna

-  część praktyczna - metodyczno-szkoleniowa: ocena prowadzenia zajęć ujeżdżeniowych oraz skokowych (w tym zajęć prowadzonych w języku obcym – dowolnym, preferowany język angielski lub niemiecki).

-  część praktyczna – egzamin z jazdy konnej - część ujeżdżeniowa i skokowa, każda na dwóch koniach.

-  część praktyczna – egzamin z lonżowania

 

Powtórzenie nie zaliczonego egzaminu jest możliwe po upływie co najmniej sześciu miesięcy. Egzamin poprawkowy można zdawać dwukrotnie. W przypadku nie zaliczenia egzaminów poprawkowych obowiązuje powtórne uczestnictwo w kursie.

 

Wszystkie  koszty związane z kursem  i egzaminami pokrywają uczestnicy.